Oorlogen

Israël is een land, dat door de eeuwen heen voortdurend in oorlog is geweest. Niet alleen vanaf de stichting in 1948, maar ook daarvoor was het gebied vaak het toneel van grote onrust. Een paar veroveraars.

Assyriërs die tussen 722 en 720 vC de Israëlieten versloegen en de tien stammen wegvoerden.

Babylonië veroverde het gebied in 586 vC , voerden de Joden weg en verwoesten de Eerste Tempel in Jeruzalem.

Hellenistische en Perzische overheersing van 538 tot 142 vC . In die tijd keerden veel Joden terug uit Babylonische ballingschap en werd de Tempel herbouwd.

Alexander de Grote veroverde het gebied in 332 vC. Hasmoneeën gaven de Joden enige autonomie.

Romeinen veroverden geheel Palestina en bleven er van 63 tot 313 nC. In het jaar 70 werd de Tweede Tempel verwoest en namen de Romeinen in 73 nC. het fort Masada in. Flavius Josephus beschreef deze Joodse Oorlogen .

Byzantijnen overheersten het land van 313 tot 636 nC., terwijl er in 614 nC weer een Perzische invasie was.

Arabische overheersing vond plaats van 636 tot 1099 nC. In die periode bouwde kalief Abd el-Malik op de fundamenten van de Eerste en Tweede Tempel, de Rotskoepel ofwel Omarmoskee.

Kruisvaarders meenden Jeruzalem van de heidenen (Arabieren) te moeten bevrijden en trokken moordend en plunderend door het land.

Mammelukken verbleven als heersers van 1291 tot 1516 en de Ottomanen van 1517 tot 1917.

Britten hadden het mandaat over het gebied van 1918 tot 1948..

De onafhankelijkheids-oorlog van 1948. Nadat de laatste Britse soldaat (generaal Cunningham) het gebied, dat toen nog Palestina werd genoemd en er qua grenzen uitzag zoals na de oorlog van 1967., had verlaten, volgde de stichting van de Staat Israël op 14 mei 1948 . Direct hierop werd de staat aangevallen door de legers van de buurlanden inclusief Irak en verdere meelopers. Er volgde een vrij ongelijke strijd van zwaarbewapende legers tegen een samenraapsel van wapens. De Hagana ,ondergronds leger van vrijwilligers, had inmiddels via geheime zendingen uit het toenmalige Tsjecho-Slowakije wapens ontvangen. De Hagana groeide uit tot het leger van Israël, de IDF (Israël Defence Force).

De Sinaï campagne van 1956. In toenemende mate werden door Egyptische terreurbenden (fedayin)overvallen en aanslagen gepleegd op kibboetsen en reizigers in de Negev. Aanvankelijk waren de Jordaniërs de grootste aanslagplegers maar de leiding werd medio 1955 door Egypte overgenomen. De aanslagen en slachtoffers werden zo talrijk, dat tot een antwoord werd besloten. Toen Nasser in juli 1956 ook nog het Suezkanaal nationaliseerde en Israël werd afgesloten van de Straat van Tiran, was een internationaal draagvlak voor een militaire actie een feit. Op 29 oktober 1956 startte de Kadesh Operatie en penetreerde het Israëlische leger Egypte en stelde orde op zaken. In de daarop volgende dagen stortte het gehele Egyptische leger in en werden 5000 militairen gevangen genomen. Veel verslagen soldaten vluchten barrevoets in de richting van het Suezkanaal. De gehele Sinaï en Gaza werden ingenomen. Begin 1957 trok het leger zich geleidelijk aan terug. Ondertussen moest aan de noordgrens Syrië en in het oosten Jordanië tot de orde worden geroepen. De aanslagen waren geen verleden tijd maar hielden gewoon aan. Wel kreeg Israël de zaak steeds meer onder controle.

De Zesdaagse oorlog in 1967 waarbij de Westbank, Gaza en Jeruzalem werden ingenomen. In mei 1967 stuurde Egyptisch president Nasser de UN troepen die langs het Suezkanaal waren gestationeerd naar huis. Voorts sloten Syrië en Jordanië militaire pacten met Egypte. Eveneens beval Nasser tot sluiting van de Straat van Tiran, zodat Israël geen doorvaart meer had. En voorts had hij zijn troepen in de Sinaï op sterkte gebracht. Israël bereidde zich weer voor op een oorlog en begon een preventieve actie. In de vroege ochtend van 5 juni 1967 werd de gehele Egyptische luchtmacht aan schroot geschoten. In enkele dagen tijd werd de oorlog afgerond en waren de Sinaï, de Gaza, Westbank inclusief Jeruzalem en de Golan onder Israëlische controle.

De Jom Kippoer oorlog in 1973. Onverwachte overval van de Arabische legers op Grote Verzoendag in 1973. Na een zware strijd op diverse fronten zag Israël kans elke aanvaller te verdrijven en te verslaan. Israël bleef uit veiligheidsoverwegingen de hoogte van Golan bezetten en hield tot de vrede met Egypte in 1979 eveneens de Sinaï bezet. De Golan werd geannexeerd op 14 december 1981. De Gazastrook en Westbank, ( Judea en Samaria voor Israël) bleef onder administratieve en militaire controle. Inmiddels zijn delen daarvan overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit onder leiding van Jasser Arafat.

De Libanon oorlog. Omdat in toenemende mate vanuit Libanon aanslagen op noord-Israël werden gepleegd, waarbij vaak Katoesja (Kathusja) raketten op Kyriat Shmona terecht kwamen, besloot Israël een antwoord te geven via de militaire grenspost Metulla. Ooit was dat The Good Fence.. Het bleek nodig te zijn een veiligheidsbuffer op Libanees grondgebied te handhaven. Dat gebeurde na de Libanon oorlog in 1982 meer bekend als Vrede voor Galilea. . In 2000 trok Israël, onder aanvoering van premier Barak, zich terug in Libanon. Niettemin bleef de daar aanwezige en door Syrië gesteunde Hezbollah aanslagen plegen.

Intifada. Op diverse tijdstippen uitbraak van tomeloos geweld door de Palestijnen. Uiteindelijk kwam Israël in Oslo tot zaken met Arafat en werden overeenkomsten getekend. Teruggave van land (Westbank en Gaza) was hierbij het belangrijkste. Krachten binnen de Palestijnse gemeenschap (Hamas) waren mordicus tegen een overeenkomst met Israël en kozen voor geweld.

Het bezoek van Ariel Sharon aan de Tempelberg in september 2000 werd aangegrepen om op grote schaal rellen te veroorzaken. Daarbij zijn inmiddels aan weerskanten vele doden gevallen. De zwaarste aanslag was op 2 juni 2001. Voor de ingang van een disco nabij het voormalige Dolfinarium aan het strand in Tel Aviv blies een Palestijn zichzelf op. Zijn fragmentatiebom van ijzer, spijkers en meer koste het leven van vele tieners. Meer dan honderd gewonden waarvan enkele zwaar verwond. Zelfs Arafat was zo geschrokken van de aanslag dat hij een onmiddellijk en onvoorwaardelijk staakt het vuren afkondigde. Maar Hamas heeft daar geen boodschap aan en hun leider sjeik Yassin predikt geweld. Yassin en andere kopstukken zijn in de loop van 2002 tot 2004 door Israëlische acties geliquideerd. Uiteindelijk zijn de zware aanslagen verminderd en na het overlijden van Arafat nagenoeg tot stilstand gekomen.

Medio december 2001 is het geweld zodanig geëscaleerd, dat Arafat geen gesprekspartner meer is voor Israël. Hij heeft nagelaten extremisten op te pakken waardoor inmiddels nog meer aanslagen hebben plaatsgevonden. Niet alleen liggen de vredesbesprekingen aan scherven, ook het economische leven voor de Palestijnen is een ramp geworden. Het toerisme in Israël is volledig ingezakt en het leven staat onder hoogspanning door angst voor onverwachte terreur. Opgeblazen bussen bij Hadera, in Haifa en nabij een nederzetting op de Westbank hebben het leven gekost aan tientallen personen. Israël heeft daarop het heft in handen genomen en is begonnen de terreur vanuit die gebieden aan te pakken. Diverse acties tegen plaatsen en personen op de Westbank en Gaza. Eind maart 2002 is de zaak volledig geëscaleerd tot een oorlogsituatie.

Nadat aanvankelijk het leger zich had terug getrokken uit de gebieden van Arafat, noopte een zware bomaanslag eind maart in Netanya met meer dan twintig doden, tot nieuwe acties. Het hoofdkwartier van Arafat in Ramallah werd volledig ingenomen en Arafat geïsoleerd in een kamer. Eveneens vond een grote schoonmaak actie plaats waarbij vrijwel alle grote steden op de Westbank werden doorzocht. Begin februari 2003 was er weer een voorzichtige toenadering tussen de twee partijen, maar eind 2003 was men nog geen steek opgeschoten. Het hele jaar stond in teken van geweld. Amerika verdreef Sadam Hoessein zonder dat die ook maar een schot op Israël kon afvuren.

Voor actuele Engelstalige informatie <IsraëlDefenceForce>

Dan is er nog de z.g. roadmap for peace. Getracht wordt tussen de onderstaande partijen een vorm van vrede te bewerkstelligen. In ieder geval zijn twee belangrijke spelers met elkaar in gesprek >> Abbas en Sharon

Door het overlijden van Arafat in 2004 en de verkiezing van Mahmoud Abbas (Abu Mazen) tot nieuwe president van de Palestijnen, staat de deur tot toenadering weer op een kier. De eerste bomaanslag onder de nieuwe president vond plaats op 14 januari 2005. Deze aanslag waarbij zes Israëliërs het leven lieten is een eerste testcase voor Abbas.

In 2005 heeft Israël zich geheel uit de Gaza teruggetrokken. Alle nederzetting zijn ontmanteld, dit tot groot ongenoegen van de kolonisten die ook Gaza beschouwen als bijbels land.

Begin 2006 is Sharon wegens een zware hersenbloeding van het toneel verdwenen en voorlopig opgevolgd door Olmert, voormalig burgemeester van Jeruzalem. Sharon had nog maar kort te voren de Likud verlaten en een nieuwe partij, Kadima, gesticht. Deze partij kon rekenen op een grote stembusoverwinning bij verkiezingen. Olmert is ook toegetreden tot die partij en gaat die kar trekken.

Woensdag 25 januari 2006 waren er verkiezingen in de Palestijnse gebieden. De Fatah rekende op een overwinning en de Hamas op een klein verlies. Echter de Hamas is de grote overwinnaar geworden. Omdat deze partij in de wereld bekend staat om zijn Israëlhaat, dodelijke aanslagen en andere terreur, heeft de wereld de geldkraan dichtgedraaid.

Eerst moet deze organisatie de terreur afzweren en bovendien Israël erkennen, dan pas wil Europa, Amerika en anderen de geldkraan weer los zetten.

Hamas, gesteund door Iran begon Qassam raketten op Sdrot in de Negev te schieten. Tussen 2000 en 2009, de grote actie tegen Hamas, vielen op Sdrot, Ashkelon, Ashdod en zuidelijk Negev ongeveer 8000 projectielen. De bewoners van vooral Sdrot verbleven vrijwel permanent in schuilbunkers. In januari 2009 startte Israël een groot offensief tegen de Hamas, waarbij in 22 dagen ongeveer 1300 burgers omkwamen. Enorme verwoesting, niet alleen van gebouwen en infrastructuur maar ook van tientallen smokkeltunnels tussen Gaza en Egypte.

De huidige spelers:2010